Gezeten aan een grote tafel met een kop thee en een plak koek, kijken we door een
enorme glazen pui uit over de wilde natuurtuin met ooievaarsnest van Jan en
Charlotte in het centrum van Winde. Maar hoe zijn ze hier samengekomen? Dat
willen we graag weten.
Hun verhaal begint als ze na hun studies biologie allebei onderzoek doen aan de
Rijksuniversiteit Groningen en een piepklein kantoor delen. Ze konden het goed met
elkaar vinden, maar van een liefdesrelatie was toen nog geen sprake. Charlotte
paste wel af en toe op de kinderen van Jan, maar uiteindelijk scheidden hun wegen.
Jan vertrok naar het buitenland en woonde onder andere in de Seychellen,
Engeland, Denemarken en in Australië en kwam als hoogleraar in Groningen terecht,
en Charlotte kwam via Frankrijk, Duitsland en de Verenigde Staten als projectleider
marien onderzoek in Amsterdam terecht.
Ze verloren elkaar nooit helemaal uit het oog en na een aantal jaren kregen ze weer
meer contact. Jan woonde inmiddels met zijn gezin in Paterswolde en Charlotte met
het hare nog in Amsterdam. En nadat ze allebei weer single waren sloeg de vonk
alsnog over en besloot Charlotte met dochter in te trekken bij Jan die inmiddels met
dochter en jonste zoon (de oudste woonde al op kamers) in Eelderwolde woonde.
Vanaf daar gingen ze op zoek naar een nieuw onderkomen voor hun samen.
Op 2 maart 2018 zien ze een dan nog in vervallen staat verkerende woning in Winde
op Funda staan. Hoewel ze ‘s middags worden verwacht in Ede voor de verjaardag
van de moeder van Jan en ze ‘s ochtends nog even willen schaatsen op het
Paterswoldsemeer, besloten ze tussen de bedrijven door even langs dat huis te
rijden voor een snelle blik. Die snelle blik duurde uiteindelijk meer dan vier uur. Een
groep wulpen vloog toen roepend over het huis. Vandaar ook dat ze het huis ‘De
Wulpen’ hebben genoemd, geschilderd op de voorgevel.
Het was liefde op het eerste gezicht, vertellen ze. In haar studietijd had Charlotte al
vaak gefietst rondom Winde en Jan kende de plek omdat de beste vriend van zijn
zoon er woonde. De maandag erna hebben ze dan ook gelijk de makelaar gebeld.
Aangezien zij de enige van de geïnteresseerden waren die het oorspronkelijke huis
intact wilden laten, werd het hun uiteindelijk gegund.
Ze namen een architect in de hand die hun wensen verwerkte in een ontwerp waarbij
het oude huis een nieuwe binnenkant zou krijgen (buitenkant bleef juist ongewijzigd).
Duurzaamheid en toekomstbestendigheid waren daarbij voor Jan en Charlotte
speerpunten. Vervolgens hebben ze een aannemer gevraagd om de renovatie uit te
voeren. Uiteindelijk kon in februari 2019 de kelder worden geplaatst en werd
begonnen met de rest van de bouwwerkzaamheden.
Jan voelde zich wel een beetje bekocht toen er aanvankelijk alleen nog een klein
voorhuis en een paar muren over waren. De bouw duurde tot het einde van het jaar.
Dit kwam mede doordat er door de aanwezigheid van een zwaluwnest even pas op
de plaats gemaakt moest worden. Jan en Charlotte zijn echte natuur- en
vogelliefhebbers, de kerkuilen die in het dak van de oude schuur woonden, zijn ook
keurig gecompenseerd met een nestkast.
Er zijn tijdens het bouwen veel bijzondere vondsten gedaan. Één daarvan is een
munt uit 1942. Maar ook een nieuw setje borrelglazen en een nieuw overhemd met
een heuse puntkraag waren opvallende vondsten. Het aardappelschilmesje dat ze
vonden wordt nog steeds gebruikt.
De dag voor kerst in 2019 hebben Jan en Charlotte de woning betrokken, ook al was
deze toen nog helemaal niet af. De wc moest nog worden aangesloten en er was
geen functionele keuken. In de tuin stond daarom een dixie en douchen deed
Charlotte bij de overburen maar Jan waste zich in de sloot. Tijdens de bouw hebben
ze sowieso veel noaberschap ervaren van de mensen in het dorp en dat was erg
prettig.
In het eerste kwartaal van 2020 hebben ze nog een weekje in een vakantiewoning
gezeten toen de gietvloer werd gestort, maar daarna zijn ze definitief neergestreken
in Winde. Daar hebben beiden nog geen dag spijt van gehad. De locatie vinden ze
fantastisch evenals de kleine sociale gemeenschap. Elkaar helpen, spullen lenen,
dat is zo fijn aan het dorp. Ze wilden graag bij het paasvuur in 2020 zijn, maar dat
werd helaas vanwege corona afgelast, maar gelukkig konden ze in 2021 alsnog
iedereen ontmoeten tijdens de jaarlijkse bbq.
Boven hebben ze een glazen vloer en Jan voelt zich gelukkig als hij ‘s nachts de
maan door het dak en deze vloer ziet schijnen. Daarnaast kunnen Jan en Charlotte
enorm van genieten als ze samen aan de eettafel zitten met uitzicht op de ruime tuin.
Het omringd zijn door de natuur vinden ze erg fijn. En iedere keer als ze terugkomen
van een reis of vakantie zijn ze weer heel dankbaar dat ze hier samen mogen
wonen. Ze voelen zich bofkonten.
