PEIZE – Al bijna 35 jaar rijdt Jan van der Wal dagelijks zijn vaste route door Peize en omgeving, met vers brood van Bakkerij Ons Belang. Op 2 oktober zet hij voor het laatst zijn bezorgbus aan de kant. Daarmee verdwijnt niet alleen een vertrouwd gezicht uit het dorp, maar volgens hemzelf ook de laatste bezorger in Nederland die nog gewoon in vaste dienst is bij een bakkerij. ‘Als er tegenwoordig nog bezorgbakkers zijn, dan zijn dat zzp’ers,’ vertelt Van der Wal. ‘Die kopen brood bij de bakker, maar hebben zelf hun eigen route opgebouwd.’
Zijn loopbaan als bezorger begon eigenlijk toevallig. Op zijn tweeëntwintigste, zonder vast werk, zei hij voor de grap tegen zijn buurman (die bij een leesportefeuille werkte) dat hij een seintje moest geven als er een plekje vrijkwam. ‘Op een zekere dag stond die man ineens voor de deur: er was een plek vrij,’ vertelt hij. ‘Diezelfde avond had ik een sollicitatiegesprek, en ik was gelijk aangenomen.’ Zo’n tien jaar bezorgde Van der Wal leesportefeuilles, tot de bakker – via zijn voetbalclub in Peize, waar hij destijds met een teamgenoot speelde – hem vroeg om de nieuwe bezorger te worden vanwege een collega die met pensioen ging. ‘Dat sprak me meteen aan,’ zegt hij. Sinds 1 april 1991 staat hij in dienst bij de bakker.
In die 35 jaar is Van der Wal nagenoeg nooit met tegenzin naar zijn werk gegaan. ‘Ik ben eigenlijk bijna nooit een dag niet gegaan,’ vertelt hij. ‘Alleen een keer, door gezondheidsproblemen, ging het wat moeizamer.’ Zijn eerste 26 jaar bracht hij door bij de coöperatieve bakkerij Ons Belang, tot het steeds moeilijker werd om als klein bedrijf het hoofd boven water te houden. In 2017 nam Bakkerij Van Esch uit Zevenhuizen de zaak over, waar Van der Wal inmiddels dus alweer negen jaar werkt. ‘Ik ben gewoon onder dezelfde voorwaarden overgenomen,’ zegt Van der Wal. ‘Dat vertrouwen was er gelukkig wel.’
Zijn werkwijze bleef al die jaren hetzelfde: een vaste route, op vaste tijden, en stipt wat betreft de planning. ‘Als mensen niet thuis zijn, leg ik het brood in de papierbak of aan de deur, in overleg natuurlijk,’ legt hij uit. Van zijn ongeveer tweehonderd vaste klanten kent hij intussen hele generaties. ‘Ik heb klanten waarvan ik de kinderen heb zien opgroeien, vanaf de geboorte,’ vertelt hij. ‘En er lopen ook klanten bij die ik al 40, 45 jaar heb; nog van bij de leesportefeuille.’ Nieuwe klanten werven deed hij vaak op eigen initiatief: ‘Als ik hoorde dat er een huis te koop stond in de buurt, vroeg ik weleens of de nieuwe bewoners ook brood wilden.’
Aan bijzondere anekdotes ontbreekt het niet. Zo moest Van der Wal 25 jaar geleden op een snikhete vrijdag (28 graden) met spoed naar camping Mierenhoop in Bunne. ‘Ik ging eerst nog even bij mijn koffieklant langs voor een bakkie,’ vertelt hij. ‘Al snel ging de telefoon dat ik vlug naar de camping moest komen.’ Koffie op, snel naar de camping, gestopt bij de poort. Er werd opengedaan en hem werd gezegd door te rijden naar de kantine. ‘Daar aangekomen zei die meneer: ik trek wel even aan de bel. Binnen een minuut stonden er allemaal naaktrecreanten om me heen; het bleek een nudistencamping te zijn.’ Van der Wal lacht er nu nog om: ‘Er was er maar één die zich geneerde, en dat was ik. Toch is het allemaal gelukt.’
Op 2 oktober is het officieel voorbij. Toevallig valt zijn afscheidsreceptie, voor klanten en bekenden, op 3 oktober; zijn verjaardag. ‘s Avonds volgt nog een informeel samenzijn met vrienden en familie. Wat hij het meest zal missen, staat voor Van der Wal op voorhand al vast: ‘Het contact met de mensen. Dat is toch heel veel sociale verbinding, op deze manier.’ Zijn pensioen gaat hij onder meer besteden aan een oude auto die al 35 jaar stilstaat in de garage. ‘Wordt tijd om daar weer eens mee aan de slag te gaan.’
Lees hier het originele artikel van De Krant
Tekst en foto’s : De Krant van Noordenveld / Eigen foto
