Misschien een beetje een gevleugelde uitspraak, maar hier wel toepasselijk want de muziek laten spreken is precies wat onze dorpsgenoot Peter dag in dag uit met volle overgave doet. Aan woorden overigens geen gebrek, zo bleek een paar weken geleden tijdens ons gezellige bezoek. Dat dan weer wel.

Toen Peter in 2019 vanuit het Groningse Woltersum in het voorhuis van de boerderij van Inge en Henk trok, zou dat eigenlijk maar voor één jaar zijn. Het liep anders. Want nog altijd woont hij met veel plezier in hartje Bunne. Wel geeft hij grif toe dat hij in het begin best even moest wennen. Vooral in het voorjaar en de zomer ervaart hij veel geluid door landbouwmachines, auto’s, motoren en wielrenners die afkomstig van de doorgaande weg afremmen en optrekken bij de kruising. Misschien met het rustieke Woltersum als referentie wel begrijpelijk, maar lawaai in het door velen toch als oase van rust ervaren Bunne! Een originele eerste gedachte.

Als je bij Peter binnenkomt, vallen de bijzondere houten details in het huis direct op. De vorige bewoner maakte als ware vakman een prachtige kastenwand en een trap van gebogen hout. Dat dit soort interieurelementen bovendien zorgen voor een mooie akoestiek is voor Peter meer dan een prettige bijkomstigheid: de rode draad in zijn leven blijkt namelijk de muziek. Zijn eerste gitaarlessen kreeg hij op jonge leeftijd van zijn vader. Al op de lagere school gaf hij zijn eerste optredens en op de middelbare school begon hij zijn eerste bandje. Later trad hij met enige regelmaat op en maakte hij ‘de seks en drugs’ van de Rock ’n Roll van dichtbij mee. Na een aantal jaren in de scene kwam echter de onvermijdelijke vraag wat hij moest gaan doen als hij later groot zou zijn. Omdat hij altijd al gefascineerd was door het gedrag van mensen in een sociale omgeving, besloot Peter psychologie te gaan studeren.

Na zijn studie werd Peter door de Universiteit van Tilburg gevraagd promotieonderzoek te doen naar innovatie in organisaties. Peter zag er wel muziek in en stelde in zijn onderzoek de waarde van creativiteit voor innovaties in organisaties centraal. Bestuurders zeggen namelijk altijd graag te willen vernieuwen, maar willen in praktijk meestal alles beheersbaar maken en in regels gieten. Geen goede voedingsbodem voor werknemers om hun creativiteit te laten stromen en daarmee niet goed voor het innovatievermogen van organisaties. Door zijn deelnemers met elkaar muziekinstrumenten te laten bespelen, probeerde Peter iets nieuws te creëren en onderzocht hij of het mogelijk was van het geheel meer te maken dan de som van de losse delen. Na zijn onderzoek ontwikkelde Peter in de vorm van een vragenlijst zelfs een instrument waarmee bedrijven kunnen meten hoe creatief ze zijn. De uitkomsten vormen de basis voor iedereen binnen de organisatie om met elkaar in gesprek te gaan. Muziek als inspiratiebron op de werkvloer dus.

Voor Peter was zijn promotieonderzoek een eerste verbinding tussen werk en muziek. En dat smaakte naar meer. Inmiddels is Peter altijd op zoek naar een combinatie van zijn passie voor muziek en zijn interesse in gedrag van mensen. Want, zo zegt hij: “Muziek verbindt en brengt harmonie”. Naar analogie van een meersporenrecorder deelt Peter in zijn eigen woorden zijn werk in twee sporen in: het spoor van de muziek en het spoor van de psychologie. Door deze twee sporen samen af te spelen ontstaat er iets heel moois en origineels waarop Peter zijn projecten schoeit.

Zo ontwikkelde hij korte tijd geleden samen met een jeugdzorgorganisatie een bijzondere methode om te voorkomen dat voortijdige schoolverlaters tussen wal en schip zouden raken. Ze maakten samen een echte CD waarbij allerlei uitdagingen moesten worden overwonnen: “Welk soort nummers willen we maken?”, “Welke stijl past bij ons?”, “Hoe komen we tot goede teksten?” en zelfs “Hoe moet het CD-hoesje eruitzien?” Alles werd samen bedacht en samen gedaan. Zo leerden de jongeren samen te werken, keuzes te maken, creatief te zijn en zichzelf uit te drukken.

Momenteel houdt Peter zich bezig met een aantal nieuwe, zeer actuele, projecten voor specifieke doelgroepen, zoals leerlingen in het speciaal onderwijs en cliënten met een verstandelijke beperking.

In het kader van het Groningse programma ‘De verlengde schooldag’ krijgen leerlingen met een risico op onderwijsachterstanden na schooltijd activiteiten aangeboden om hun horizon te verbreden. Onder de noemer ‘De Muzikale Wereldwijs’ ontwikkelde Peter een leer- en werkvorm waarin alle werelddelen worden besproken op basis van de muziek en dans in dat werelddeel en waarin ook de verschillen per land aan de orde worden gesteld. De opzet is ook hier dat muziek verbindt en dat de leerlingen in harmonie met elkaar leren omgaan.

Onder de paraplu van Nij Begun – een initiatief voor een mooie, leefbare, veilige en betere toekomst van Groningen en Drenthe na de gaswinning – ontwikkelt Peter met een mede-initiatiefneemster onder de methode ‘De muze’ een programma voor dagbesteding van mensen met een verstandelijke beperking. De gedachte is hier dat de cliënten door dans, muziek, opdrachtjes en klusjes samenwerken en sociale vaardigheden ontwikkelen. Dit is een zeer actueel project dat in september moet gaan draaien en waar nu al vanuit de gemeente Groningen veel vraag naar blijkt te zijn. En een project dat het grootste deel van de tijd van Peter opslokt, omdat hij nog te regelen praktische zaken en aspecten rond wet- en regelgeving, vergunningen en financieringen voor zijn rekening heeft genomen. In ieder geval houdt het hem voorlopig wel van de straat en een vakantie zit er dit jaar niet of nauwelijks in.

In zijn vrije tijd mag Peter graag wandelen en hij heeft inmiddels verschillende mooie routes vanuit Bunne ontdekt. Dit wandelen helpt hem om zijn hoofd leeg te maken. Daarnaast vindt hij ook in zijn niet-werkzame uren nog altijd veel ontspanning in muziek, door het zelf te maken of te luisteren. Hij houdt erg van ProgRock; progressieve rockmuziek waarvan vooral Pink Floyd het boegbeeld is. Progressieve Rockmuziek is ontstaan in de jaren 70. Toen heette het nog symfonische rock, dat later is doorontwikkeld tot progressieve rockmuziek. Het mooie ervan, vindt Peter, is dat deze muziekstijl heel goed te combineren is met allerlei muziekinstrumenten, maar ook met andere muziekstijlen in tegenstelling tot bijvoorbeeld reggae (daar spelen bijvoorbeeld nooit violen in mee). Liedjes van het ProgRock genre kunnen heel lang zijn, net als bijvoorbeeld pianoconcerten. Dit komt omdat er ook bij ProgRock een verhaal wordt opgebouwd, waarbij de sfeer dan ook voelbaar is. Aan de twinkeling in zijn ogen waarmee hij dit vertelt, is te zien dat het vuur en de muziek in Peter voorlopig nog lang niet gedoofd is!